Het virus trekt aan de noodrem

Al met al zijn ze toch altijd in de meerderheid geweest. Weliswaar niet groot van stuk en ook niet uiterst zichtbaar, maar ze hebben zo in de loop der jaren wel hun stempel gedrukt op de wereldgeschiedenis. In tegenstelling tot de mens, die zichzelf over het algemeen zeer serieus neemt en met das en chauffeur op weg gaat naar een zaal vol pluche om de ernst van de situatie te bespreken, hebben virussen onder elkaar minder woorden nodig. Dat hindert niet. Naar het Rotterdamse gezegde zijn woorden immers slechts de voorbode van wat er werkelijk toe doet: de daden.

En zo kan het gebeuren dat deze kleine groep partikels als collectief plots aan de noodrem weet te trekken om een probleem op te lossen dat ons schuifelend de nek om draait.

Met de ontwikkeling van onze hersenen lijken we problemen op te delen in vier kwadranten. In oplopende graad van moeilijkheid: problemen op de korte termijn die concreet zijn (een ondergelopen keuken, een gebroken been), problemen op de korte termijn die abstract zijn (extreem hoge bloeddruk of een burn-out), problemen op de lange termijn die concreet zijn (zwerfafval in het bos, ongeneeslijke kanker) en langetermijnproblemen die ook nog eens abstract zijn – roken of klimaatverandering -. Link

Scroll to Top